توسط yadolah farzaneh
| چهارشنبه دوازدهم مرداد ۱۴۰۱ | 22:56
لذتی بالاتر از بخشش و بخشایش نیست. همتی والاتر از آن سراغ ندارم. بخشیدن، هویت میبخشد. بخشایش، عظمت. گنجینهها فانیاند، اما دلی بیکینه، جاودانه. بزرگان، نه فقط میبخشند، که هوشیارانه میبخشایند. آنها نه مال و کاخ اندوختهاند، که قلبی فراخ. بخشش، هنر شایستهی بخشیده نیست، بلکه فریادِ نیازِ بخشنده است. او با بخشش، بر موجِ مهر آرام میگیرد و با بخشایش، به اوج آسمان میرسد.
فهمِ معنای محبت، مرزهای جدایی را کمرنگ میکند و فرد را با آگاهیِ گستردهتری پیوند میدهد؛ آگاهیای که آغاز و انجامش چندان مشخص نیست.