چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

قلعه‌هایی که از واژه‌ها ساختیم

آن‌جا که حافظ می‌گوید:

«که عشق آسان نمود اول، ولی افتاد مشکل‌ها»

می‌توان این بیت را نه صرفاً تصویری شاعرانه، بلکه توصیفی دقیق از تجربهٔ انسانی دانست. بسیاری از آنچه در آغاز ساده و عادی می‌نماید، در مسیرِ فهم و زیستن، به‌تدریج پیچیده و دشوار می‌شود. این متن تلاشی است برای ماندن در همین تجربه؛ نه با ادعای حقیقت‌گویی، بلکه با ایستادن در برابر پرسش.

آنچه انسان در ابتدا «می‌بیند» یا «حس می‌کند»، الزاماً همان چیزی نیست که بعدها آن را قطعی، مطلق یا غیرقابل‌پرسش می‌پندارد. واژه‌ها از همین‌جا مسئله‌ساز می‌شوند. در آغاز، واژه حامل حقیقت نبود؛ تنها ابزاری بود برای اشاره، برای فهمی موقت، برای ارتباط.

انسانِ نخستین، برای اشاره به جهان پیرامونش، صدا ساخت. آنچه امروز «کوه»، «دشت» یا «دریا» می‌نامیم، روزگاری بی‌نام بود. هیچ ضرورتی وجود نداشت که این صداها دقیقاً همین صداها باشند. اگر نشانه‌های دیگری برگزیده می‌شدند، امروز همان‌ها طبیعی و جاافتاده جلوه می‌کردند. نام‌گذاری، از ابتدا، بر پایهٔ انتخابی جمعی شکل گرفت، نه بر ذات.

با گذر زمان، انسان صداها را ثبت کرد و نوشتن پدید آمد. اختراع خط، خود داستانی دیگر از توافقی نانوشته است. این‌که چرا «الف»، الف شد و نه نشانه‌ای دیگر، و این‌که اگر جای «الف» و «ب» عوض می‌شد، امروز همان جابه‌جایی طبیعی به نظر می‌رسید، نشان می‌دهد که حتی بنیادی‌ترین عناصر زبانِ مکتوب نیز بر انتخاب استوارند، نه بر حقیقتی پیشینی. اگر نشانه‌ها به‌گونه‌ای دیگر برگزیده می‌شدند، همان نظم امروز نیز طبیعی جلوه می‌کرد.

از همین‌جا، منطق قرارداد از زبان فراتر می‌رود و به زندگی روزمره راه پیدا می‌کند. ارزش‌گذاری نیز، همچون زبان، امری توافقی است. طلا، الماس یا هر چیز دیگر، به‌خودیِ خود حامل «ارزش» نیست؛ این انسان است که در روندی تاریخی و جمعی، ارزش را به اشیا نسبت می‌دهد. آنچه امروز گران‌بها تلقی می‌شود، می‌توانست به‌سادگی چیز دیگری باشد، اگر قراردادها مسیر دیگری می‌پیمودند.

همین منطق در رفتارهای به‌ظاهر جاافتاده نیز جاری است. برای مثال، در بسیاری از مجالس، نشستن بر دو زانو نشانهٔ ادب تلقی می‌شود؛ نه از آن‌رو که این حالت برای بدن طبیعی‌تر یا درست‌تر است، بلکه صرفاً به این دلیل که زمانی چنین نشستی «ادب» نام گرفته است. اگر از ابتدا پا دراز کردن نشانهٔ احترام بود، امروز همان رفتار خودبه‌خود پذیرفته‌شده و محترمانه شمرده می‌شد. آنچه ما ادب یا بی‌ادبی می‌نامیم، ریشه در ذات رفتار ندارد؛ حاصل انتخاب‌هایی جمعی است که در گذر زمان تثبیت شده‌اند.

همین منطق را می‌توان در «قانون» نیز دید. آنچه امروز جرم تلقی می‌شود، لزوماً ریشه در ذاتِ کنش ندارد، بلکه حاصل توافقی جمعی در مقطعی تاریخی است. رفتاری که در زمانی مجاز بوده، می‌تواند در دوره‌ای دیگر ممنوع شود، بی‌آن‌که خودِ رفتار دگرگون شده باشد. قانون تغییر می‌کند، اما انسان اغلب فراموش می‌کند که این تغییر، نه کشف حقیقتی نو، بلکه بازنویسی یک قرارداد است. آن‌گاه قانون، به‌جای آن‌که ابزاری برای سامان‌دادن باشد، به حقیقتی تغییرناپذیر بدل می‌شود و از پرسش مصون می‌ماند.

با تثبیت این قراردادها، واژه‌ها از سیالیت نخستین خود فاصله گرفتند. آنچه قرار بود ابزار فهم باشد، به‌تدریج جای خودِ فهم را گرفت. معنا تثبیت شد، تفسیر شکل گرفت و تفسیرها بر هم انباشته شدند. در فلسفه، علم، مذهب و ایدئولوژی، این روند بارها تکرار شد: معنا ساخته شد و سپس از پرسش مصون ماند.

ما از نشانه‌هایی که خود آفریده بودیم، دیوار ساختیم. از معنا، قلعه‌ای برپا شد؛ و هر بار که احساس ناامنی کردیم، دیوارها را بلندتر کردیم. تفسیرها، به‌جای آن‌که موقتی بمانند، مطلق شدند. آنچه انسانی و ساختهٔ ما بود، چنان جدی گرفته شد که فراموش کردیم ساختهٔ ماست.
مسئله، خودِ ساختن نبود؛ فراموش‌کردنِ موقتی‌بودنِ آن بود.

انسان ناچار است نام بگذارد، معنا بسازد و تفسیر کند؛ بدون این‌ها زندگی ممکن نیست. مسئله، خودِ واژه‌ها یا معناها نیست. دشواری از جایی آغاز می‌شود که این ساخته‌ها را حقیقت نهایی می‌پنداریم و فراموش می‌کنیم که می‌توانند دگرگون شوند.

قلعه‌ای که از آن سخن می‌رود، نه خطا و نه اشتباه، بلکه پناهی انسانی است؛ پناهی که اگر آگاهانه در آن بمانیم، خانه است، و اگر فراموشش کنیم، زندان می‌شود. آگاهی، در این‌جا، نفی معنا نیست؛ به‌خاطرآوردنِ انسانی‌بودن و موقتی‌بودنِ آن است.

امروز درون همین قلعه زندگی می‌کنیم، اما حال‌وهوای آن دیگر با روزگار ما سازگار نیست. هرچه دیوارها بلندتر شده‌اند، نور کمتر شده است. با افزودن هر تفسیر، دیوارها ارتفاع می‌گیرند و سایه‌ای سنگین‌تر بر قلعه می‌افتد؛ سایه‌ای که ما را آرام‌آرام از اصلِ زندگی دور می‌کند و در تاریکیِ آن، به جست‌وجوی معنا می‌کشاند—بی‌آن‌که دریابیم این معنا را خود ساخته‌ایم.

شاید هیچ چیز، جز آگاهی، نتواند عطش انسان را آرام کند.

اینجاست که سخن حافظ اندکی پرده را کنار می‌زند:

انتخاب آسان است،
اما تغییر دشوار.

در این‌جا پرسشی آرام سر برمی‌آورد:

آیا ما مسیر حیات را به خطا طی کرده‌ایم،
یا آنچه خطا می‌پنداریم، خود بخشی از یک قانون بنیادی است؟

آیا این سرگشتگی و این میلِ پایان‌ناپذیر به معنا،
نشانهٔ انحراف ماست،
یا ویژگیِ جدایی‌ناپذیرِ آگاهیِ انسانی؟

شاید مسئله این نباشد که راه را گم کرده‌ایم،
بلکه این باشد که زندگی،
از آغاز، قرار نبوده راهی روشن و بی‌پرسش باشد.

معنا، خودِ زندگی و حضور است؛
نه در بلندتر کردن دیوارها،
بلکه در آگاهیِ حاضر،
پیش از آن‌که به «چیزی» بدل شود.

پرسش، همچنان باقی است.

گفت‌وگو؛ تمرینی که از ما دریغ شده است

در عرصه‌ی رفتار و تعاملات اجتماعی، با گونه‌ای فقر روبه‌رو هستیم که به‌سادگی دیده نمی‌شود، اما پیامدهایش همه‌جا حاضر است؛ فقر گفت‌وگو. این کمبود، نه تازه است و نه اتفاقی. ریشه‌های آن را باید در تاریخ زیست جمعی‌مان جست‌وجو کرد؛ جایی که گفت‌وگو به‌تدریج عقب نشست و تَک‌گویی، آرام و بی‌سر و صدا، جای آن را گرفت.

نتیجه‌ی این جابه‌جایی امروز به‌وضوح قابل مشاهده است: ما بیش از آن‌که گوش بدهیم، سخن می‌گوییم؛ بیش از آن‌که بفهمیم، واکنش نشان می‌دهیم؛ و اغلب، بدون آن‌که گفت‌وگویی شکل بگیرد، از کنار هم عبور می‌کنیم.

بسیاری از ما مطمئنیم که «حرف‌مان درست است»، اما کمتر از خود می‌پرسیم آیا اصلاً جایی برای شنیدن دیگری باقی گذاشته‌ایم یا نه.

می‌توان ردّ این فقدان را به‌روشنی در خانواده و مدرسه دید؛ دو نهادی که قرار بود نخستین میدان تمرین گفت‌وگو باشند. ساختارهایی که با وجود سال‌ها نقد، هنوز تغییر بنیادینی در آن‌ها رخ نداده است. وقتی والدینی ساعت‌ها وقت صرف انتخاب کالاهای مصرفی می‌کنند، اما خواندن حتی یک کتاب درباره‌ی دنیای کودک و نوجوان را ضروری نمی‌دانند، گفت‌وگو به‌تدریج به امری حاشیه‌ای بدل می‌شود؛ امری لوکس، نه حیاتی.

و این‌جا پرسش فقط متوجه «آن‌ها» نیست؛ هر جا رابطه‌ای هست که در آن، یکی همیشه توضیح می‌دهد و دیگری فقط تحمل می‌کند، گفت‌وگو از پیش باخته است.

در الگوی سنتی خانواده، معمولاً بزرگ‌تر سخن می‌گفت و کوچک‌تر می‌آموخت خاموش بماند. همین الگو، با اندکی تغییر صورت، به مدرسه منتقل می‌شد: در مراسم، یک نفر سخن می‌گفت و دیگران شنونده بودند؛ در کلاس درس نیز اغلب فرصتی واقعی برای پرسش، تردید و گفت‌وگو وجود نداشت. سخن گفتن امتیاز بود، نه حق.

نسل‌ها بزرگ شدند، اما تمرین گفت‌وگو نکردند؛ فقط جای گوینده و شنونده عوض شد.

این فقدانِ دیرپا، در سال‌های اخیر با پَدیده‌ای تازه تشدید شده است. اینترنت، که قرار بود فاصله‌ها را کم کند، اغلب به افزایش گُسست‌ها انجامیده است. حتی در درون خانواده‌ها، هر کس در جهانی جداگانه زندگی می‌کند؛ نزدیک به دیگران، اما دور از آن‌ها. تنهایی دیگر محصول انزوا نیست، نتیجه‌ی زیستِ بی‌گفت‌وگوست. در چنین وضعی، فَرسایش انسان گاه چنان آرام رخ می‌دهد که خودِ فرد نیز متوجه آن نمی‌شود — درست مثل وقتی که صدا هست، اما کسی واقعاً گوش نمی‌دهد.

در این میان، کلیپ‌های کوتاه و پی‌درپی نقش مهمی در شکل دادن به ذهن‌ها یافته‌اند. تصاویری نامرتبط، احساساتی ناپایدار و واکنش‌هایی فوری؛ بی‌آن‌که مجالی برای دِرنگ یا فهم باقی بماند. ذهن از حالتی به حالت دیگر پرتاب می‌شود؛ نه فرصت تفسیر دارد و نه توان پیوند زدن.

اگر این مواجهه ادامه‌دار شود، واکنش‌های عاطفی آرام‌آرام جابه‌جا می‌شوند؛

ممکن است به آنچه واقعاً دردناک است بخندیم، یا بی‌آن‌که بخندیم، آن‌قدر زود از کنارش عبور کنیم که درد مجال ماندن پیدا نکند؛

جایی که باید اندوه تأمل‌برانگیز باشد، سرگرمی می‌نشیند، و رنج، نه با فهم، بلکه با مصرف پوشانده می‌شود.

کم‌کم به پاسخ دادن عادت می‌کنیم، نه به مَکث کردن؛ به نظر دادن، نه به شنیدن.

و شاید خطرناک‌ترین بخش ماجرا همین‌جاست: جایی که خیال می‌کنیم فعال‌ایم، در حالی‌که فقط پاسخ‌گو شده‌ایم، نه حاضر.

با این همه، مسئله در ذات خود پیچیده نیست. آنچه کمرنگ شده، نه قانون است و نه دانستن، بلکه تجربه‌های انسانی‌ای است که زمانی بی‌واسطه منتقل می‌شدند؛ در زندگی روزمره، در هم‌نشینی، در شنیده‌شدن. چیزهایی ساده و آزموده‌شده که هنوز هم کار می‌کنند، اگر مجال زیستن پیدا کنند — و اگر ما حاضر شویم هَزینه‌ی حضور را بپردازیم.

در جایی از مسیر، پیوند میان نسل‌ها سست شده است. نه فقط احترام به پدر و مادر و بزرگان، بلکه درک این‌که تجربه‌ی زیسته می‌تواند راه را کوتاه‌تر کند. وقتی حرمت فرسوده می‌شود، گفت‌وگو جای خود را به تقابل می‌دهد؛ هر کس می‌خواهد ثابت کند، نه بفهمد.

در این وضعیت، انسان پیش از آن‌که با دیگری بیگانه شود، از خویش فاصله می‌گیرد — چون دیگر دقیقاً نمی‌داند چرا دارد حرف می‌زند.

نگاه اَبزاری به طبیعت، سستی در راستگویی، کم‌رنگ‌شدن مسئولیت فردی و فراموشی یاری به درماندگان، نشانه‌های انحطاطی تازه نیستند. آن‌ها یادآور این واقعیت‌اند که بعضی ارزش‌ها اگر زیسته نشوند، با تکرار زنده نمی‌مانند.

راستگویی، امانت‌داری و توجه به هم‌نوع، توصیه نیستند؛ موقعیت‌اند. لحظه‌هایی که انسان یا عبور می‌کند، یا می‌ایستد.

از این‌رو، دعوت این نوشته نفی نوآوری نیست. مسئله، بازگشت به گذشته هم نیست. سخن از بازتفسیر است؛ از آن‌که نویسندگان و اهل اندیشه، اگر دغدغه‌ی نوآوری دارند، پیش از تولید مفهوم تازه، ببینند با همین مفاهیم قدیمی، خودشان چگونه زندگی کرده‌اند.

کودکی که نه در خانه، نه در مدرسه و نه در زیست روزمره، تجربه‌ای واقعی از گفت‌وگو نداشته باشد، در بزرگسالی نیز به‌سختی وارد گفت‌وگویی سازنده خواهد شد. چنین وضعیتی، همان الگوهای مَعیوب را بازتولید می‌کند و دوری می‌سازد که نسل‌ها در آن گرفتار می‌شوند — مگر جایی که کسی آگاهانه تصمیم بگیرد این دور را متوقف کند.

اگر قرار است تغییری رخ دهد، نقطه‌ی آغازش جایی دور نیست. از همین نزدیکی شروع می‌شود؛

از همان رابطه‌ای که در آن، شنیدن را به تعویق انداخته‌ایم چون «وقت نداشتیم».

گفت‌وگو مهارتی آموختنی و تمرین‌محور است؛ تمرینی مداوم برای دیدنِ دیگری، پیش از آن‌که از پاسخ خود مطمئن شویم.

بخشیدن افرادی که قلب‌مان را شکسته‌اند، نیازمند درک عمیقی از احساسات خود و شرایط موجود است. ابتدا باید تصمیم بگیریم که آیا می‌خواهیم فردی را ببخشیم و دوباره با او رابطه برقرار کنیم، یا تنها قصد داریم او را ببخشیم و دیگر هیچ گونه ارتباطی با او نداشته باشیم. اگر تصمیم داریم فردی را ببخشیم و دوباره رابطه‌ای با او برقرار کنیم، باید ببینیم که آیا او قول داده است که رفتارش را تغییر دهد یا اینکه باید او را همان‌طور که هست، با همان ویژگی‌ها و خصایص بپذیریم و هیچ انتظاری جز همان رفتار از او نداشته باشیم.

اگر تصمیم گرفته‌ایم که ارتباط‌مان را قطع کنیم، باید بدانیم که او همان‌طور که بوده است با تمام خصایص و شخصیت خود بوده و تو نیز با تمام ویژگی‌ها و خصوصیات خودت هستی. همان‌طور که هیچ زباله‌ای را در خانه‌ات نگه نمی‌داری، نباید در خانه‌ی دل خود نیز کینه و لکه‌های سیاهی که او به جا گذاشته را حفظ کنی و با خود حمل کنی. دل تو شایسته‌ی نور، شادی و محبت است. تلاش نکن برای حفظ چیزی که لایق دل تو نیست.

لذتی بالاتر از بخشش و بخشایش نیست. همتی والاتر از آن سراغ ندارم. بخشیدن، هویت می‌بخشد. بخشایش، عظمت. گنجینه‌ها فانی‌اند، اما دلی بی‌کینه، جاودانه. بزرگان، نه فقط می‌بخشند، که هوشیارانه می‌بخشایند. آنها نه مال و کاخ اندوخته‌اند، که قلبی فراخ. بخشش، هنر شایسته‌ی بخشیده نیست، بلکه فریادِ نیازِ بخشنده است. او با بخشش، بر موجِ مهر آرام می‌گیرد و با بخشایش، به اوج آسمان می‌رسد.

بخشش: کلید آرامش، رهایی از وهم.

کینه‌توزی: غرق شدن در پوچی.

دلِ بی‌کینه، آرامشِ شب، سلامتِ روح، کرامتِ جان.

دلِ ستیزه‌جو، بسترِ حماقت، تاریکیِ شب، تباهیِ روان.

بخشندگان، بر بالِ فرشتگان، سوی آسمان.

انتقام‌جویان، در مردابِ خودخواهی، تا بی‌نهایت.

آیا این عکس واقعی است یا تنها یک تصویر فانتزی می باشد؟ در واقع ایده خلق این عکس با یک رویا شروع شد، رویای تصویر برداری از آبشار دیدنی و جذاب Seljalandsfoss (واقع جنوب در ایسلند) با پس زمینه همزمانی از شفق های قطبی. کمی پس از یک پیش بینی هوای فضایی امید بخش، عکاس نجومی مورد نظر ما و همکارش وارد عمل شدند. پس از رسیدن معلوم شد که ثبت یک تصویر از آسمان مزین شده به یک شفق قطبی سبز رنگ و زیبا، بخش آسان کار آنهاست. قسمت سخت عکس برداری از خود آبشار بود؛ چرا که مه و بخار آب آبشار باعث کدر شدن لنز می شدند! (در آن شب سرد و روی سنگ های لغزنده) حدودا 100 بار یکی از آنها مجبور بود تا کنار دوربین برگشته تا نتیجه نوردهی را مشاهده کرده، لنز را تمیز کند و دوباره دوربین را برای یک تلاش مجدد تنظیم کند. پس از اتمام عکس برداری آنها بهترین تصاویر ثبت شده از آسمان و زمین را به صورت دیجیتالی با هم ترکیب کردند. در پس زمینه حتی از ورای شفق قطبی، تعداد زیادی از ستارگان آسمان نمیکره شمالی مشخص هستند. عنوان حاصل (که توسط عکاس به آن داده شده) از کیفیت رویا مانند عکس ترکیبی نهایی الهام گرفته شده است.

 مطالعه

مهم نیست چقدر پر مشغله ای، باید زمانی برای کتاب خواندن پیدا کنی.

مطالعه کتاب، قدرت تفکر، تمرکز و تحلیل انسان را بالا می برد.

امروزه با گسترش اینترنت و شبکه های اجتماعی و علی رغم گذراندن وقت  بیشتری درخانه رابطه مردم با کتاب کمرنگ شده است و تا حدودی افراد از کتاب خوانی فاصله گرفته اند.

در روز یک فرد بالغ به طور متوسط ۵ تا ۱۰ ساعت از زمان خود را صرف استفاده از اینترنت می کنند، در حالی که مطالعه کتاب بسیار کم شده است.

امروزه همه افراد زمان مشخصی برای خوردن، آشامیدن و تماشای تلویزیون، پیاده روی صرف می کنند، ولی تعداد کمی از اشخاص در طول روز یا هفته وقتی را به مطالعه کتاب می گذرانند.

همان طور که آدمی به ورزش نیاز دارد تا جسمش سالم بماند، به مطالعه کتاب نیز احتیاج دارد تا احساس آرامش در ذهن خود ایجاد نماید.

فرد کتاب خوان احساس آرامش درونی می کند و به قدرت تفکر، تجزیه و تحلیل دست می یابد و نه تنها برای خود، بلکه برای جامعه خود نیز مفید خواهد بود.

سقراط می گوید: جامعه وقتی فرزانگی و سعادت می یابد که مطالعه کار روزانه اش باشد. پس برای بالندگی جامعه خود کتاب بخوانیم.

 فردریک بکمن میگوید:

همه ی ما فکر می‌کنیم هنوز به اندازه کافی زمان داریم تا با دیگران یک سری کارها را انجام دهیم و به آن ها چیزهایی را که می‌خواهیم و باید، بگوییم و بعد ناگهان اتفاقی می‌افتد که باعث می‌شود بایستیم و به کلماتی مثل "اگر" و "ای کاش" فکر کنیم...

سه جمله تاثیر گذار از چارلى چاپلین

1 : هیچ چیز در این جهان جاودانه نیست حتى مشكلات و بد بیارى هاى ما

2 : من قدم زدن تو بارون را دوست دارم چون كسى نمیتونه اشكامو ببینه

3 : بیهوده ترین روز در زندگى اون روزیه كه ما نخندیم

بانک زمان در سوئیس

◾️یک دانشجوی خارجی که برای ادامه تحصیل به سوئیس رفته می نویسد:

در زمان تحصیل، نزدیک دانشگاه یک خانه اجاره کردم. صاحبخانه یک خانم 67 ساله بود که با شغل معلمی بازنشست شده بود.

طرح های بازنشستگی در سوئیس آنقدر قوی هستند که بازنشستگان هیچ نگرانی برای خورد و خوراک ندارند.

به این جهت؛ یک روز از این که متوجه شدم او کار پیدا کرده متعجب شدم❗️

کار او مراقبت از یک پیرمرد 87 ساله بود.از او پرسیدم آیا برای نیاز به پول این کار را می کند، پاسخش من را متحیر کرد ؛ من برای پول کار نمی کنم ، بلکه

"زمان" خودم را در "بانک زمان" سپرده می کنم تا در زمانی که (مثل این پیرمرد) توان حرکت ندارم، آن را از بانک بیرون بکشم.

این اولین بار بود که درباره مفهوم "بانک زمان" می شنیدم.

🗞وقتی بیشتر درباره آن تحقیق کردم، متوجه شدم "بانک زمان" یک طرح بازنشستگی برای مراقبت از سالمندان است که توسط وزارت تامین اجتماعی فدرال سوئیس تدوین و توسعه داده شده است.

داوطلبان، زمان مراقبت از سالمندان را در حساب شخصی شان در "سیستم امنیت اجتماعی" پس انداز کرده تا وقتی خود؛ پیر ناتوان شدند یا نیاز به مراقبت داشته باشند، از آن برداشت کنند.

طبق قرارداد؛ یک سال بعد از انقضای خدمات متقاضی

(سپرده گذاری زمان)، بانک زمان میزان ساعات خدمات را محاسبه کرده و به او یک "کارت بانک زمان" می دهد.

وقتی او هم نیاز به کمک یک نفر دیگر دارد، می تواند با استفاده از آن کارت؛ "زمان و بهره" آن را برداشت کند. بعد از تایید، بانک زمان داوطلبانی را برای مراقبت از او در بیمارستان و یا منزل تعیین می کند.

در ضمن، متقاضیان سپرده گذاری "زمان"، باید سالم و تندرست، دارای مهارت های ارتباطی خوب و پر از عشق و علاقه به همنوعان باشند.

صاحبخانه ام هفته ای دو بار برای مراقبت از پیرمرد سرکار می رفت و هر بار هم دو ساعت وقت برای خرید، تمیز کردن اتاق، آفتاب گرفتن پیرمرد و گپ زدن با او سرمایه گذاری می کرد.

اتفاقا یک روز دانشگاه بودم که تماس گرفت و گفت در حالی که شیشه اتاق منزل خودش را تمیز می کرده از چهارپایه افتاده! من فورا مرخصی گرفتم و او را به بیمارستان رساندم. مچ پای او شکسته بود و برای مدتی نیاز داشت روی تخت بماند. داشتم کارهای تقاضا برای مرخصی جهت مراقبت خانگی را انجام می دادم که به من گفت جای نگرانی نیست چرا که برای برداشت از بانک زمان درخواست داده است.

ظرف کمتر از دو ساعت بانک زمان یک داوطلب فرستاد که به مدت یک ماه هر روز با گپ زدن و پختن غذاهای لذیذ از او مراقبت می کرد. او به محض بهبودی، دوباره مشغول کار مراقبت از دیگران شد و گفت که می خواهد برای روزهای پیری زمان سپرده گذاری کند!

نه تنها هزینه های بیمه و مراقبت در دوران سالمندی را کاهش می دهد، بلکه موجب تقویت اتحاد و همبستگی میان نسل ها شده که در سایر طرح های پولی موجود نظیر خانه سالمندان و پرستار خانگی کمتر دیده می شود.

ایده "بانک زمان" یا "بانک مراقبت از سالمندان" اولین بار در سال 2012 و در شهر اس تی گلن سوئیس که جوان ترین جمعیت را دارد، مطرح و پیاده شد و طبق گزارش دولتی که قصد دارد "فرهنگ زیبای روستایی مراقبت از یکدیگر" را به شهرهای مدرن بیاورد؛ بیش از نیمی از جوانان از این طرح استقبال کرده اند!

استقبال جوانان از چنین طرحی و همجواری، همزبانی و همدلی با سالمندان؛ یعنی

〰ترکیب خامی و پختگی و

〰 کسب تجربه فراوان برای جوانان،

〰 زنده ماندن اخلاق و احترام به اصل و ریشه در جامعه و

〰همچنین روشن شدن چراغ امید در دل سالمندان.

👤امیر عباس زینت بخش

سوئیس

.

عکسی شگفت انگیز از لحظه ی یخ زدن یک قطره شبنم

در سکوت ژرف شب یلدا، این طولانی‌ترین شب سال، چه پیامی نهفته است؟

چه نیکوست که در گذر ایام، چه روزها و چه ماه‌ها، گفتار، کردار و اندیشه‌هایمان را به یادگار بگذاریم و در این شبِ بلند، به تماشایشان بنشینیم. آنگاه، با آنچه نیازمند پالایش است، روبرو شویم؛ نعمت‌های شایسته سپاس را قدر بدانیم و از لغزش‌های سزاوار توبه، طلب بخشایش کنیم. بی‌گمان، با این کار، گامی استوار در راه تعالی خویش برداشته‌ایم.

هم‌نوا با یکدیگر، زمزمه کنیم:

هر آنچه دلم را آزرده و کامم را تلخ ساخته، می‌بخشم و رها می‌کنم. هر آنچه جانم را از نفرت و انزجار آکنده، می‌بخشم و رها می‌کنم. در درون و بیرون، همه چیز و همه کس را، با آغوشی گشوده، می‌بخشم و رها می‌کنم.

هر آنچه بر من گذشته، تمام دردها و رنجها را، به دست فراموشی می‌سپارم. همه کسان، همه چیزها و همه تجربه‌ها و خاطره‌های گذشته را که نیازمند بخشایش‌اند، با مهر می‌بخشم و رها می‌کنم.

همگان را با نگاهی مثبت می‌نگرم؛ حتی آنان که بر من زیانی روا داشته‌اند. می‌بخشم و رها می‌کنم، زیرا در این هستی، هیچ زیانی جاودانه نیست.

یقین دارم که هیچ گوهری را از دست نداده‌ام؛ بلکه از دیدگاه معنوی، نیاز به آن نداشته‌ام. چرا که خداوند، هیچ کاری را بی‌حکمت نمی‌آفریند، و او، سرچشمه‌ی محبت است.

دیده و دلم به نور الهی منور است. امیدوارم که با مهر بیکرانش، زندگیم را در هماهنگی با جسم و جانم به تعادل رساند و با دریافت پرتو رحمتش، در زلال محبت، تطهیر شوم.

باز تکرار می‌کنم: هیچ زیانی در این عالم هستی وجود ندارد؛ بلکه از منظر روحی، نیاز به آن را پشت سر گذاشته‌ام.

با اطمینان می‌دانم که رحمت بی‌کران الهی، از راهی خردمندانه و حکیمانه، و به زیباترین شکل ممکن، به سوی من روان خواهد شد، تا بی‌نظیرترین شادیها را به قلبم هدیه کند. در پناه امن الهی، با آرامش خاطر، به سفر زندگی ادامه خواهم داد…

زندگی، نغمه‌ای دل‌انگیز است؛ و این ماییم که ساز را می‌نوازیم و ترانه را می‌سراییم.

با بخشش یکدیگر، ساز زندگی را با رنگ اصالت و در هماهنگی با طبیعت بنوازیم؛ تا تمام پدیده‌های هستی و آفریده‌های آفرینش، در وحدت کامل با ما به رقص درآیند!

یلدایتان فرخنده باد.

در ۱۵ سالگی آموختم كه مادران از همه بهتر می‌دانند، و گاهی اوقات پدران هم.

در ۲۰ سالگی یاد گرفتم كه كار خلاف فایده‌ای ندارد، حتی اگر با مهارت انجام شود.

در ۲۵ سالگی دانستم كه یك نوزاد، مادر را از داشتن یك روز هشت ساعته و پدر را از داشتن یك شب هشت ساعته، محروم می‌كند.

در ۳۰ سالگی پی بردم كه قدرت، جاذبه مرد است و جاذبه ، قدرت زن.

در ۳۵ سالگی متوجه شدم كه آینده چیزی نیست كه انسان به ارث ببرد؛ بلكه چیزی است كه خود می‌سازد.

در ۴۰ سالگی آموختم كه رمز خوشبخت زیستن، در آن نیست كه كاری را كه دوست داریم انجام دهیم؛ بلكه در این است كه كاری را كه انجام می‌دهیم، دوست داشته باشیم.

در ۴۵ سالگی یاد گرفتم كه ۱۰ درصد از زندگی چیزهایی است كه برای انسان اتفاق می‌افتد و ۹۰ درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان می‌دهند.

در ۵۰ سالگی پی بردم كه كتاب بهترین دوست انسان و پیروی كوركورانه بد ترین دشمن وی است.

در ۵۵ سالگی پی بردم كه تصمیمات كوچك را باید با مغز گرفت و تصمیمات بزرگ را با قلب.

در ۶۰ سالگی متوجه شدم كه بدون عشق می‌توان ایثار كرد، اما بدون ایثار هرگز نمی توان عشق ورزید.

در ۶۵ سالگی آموختم كه انسان برای لذت بردن از عمری دراز، باید بعد از خوردن آنچه لازم است، آنچه را نیز كه میل دارد بخورد.

در ۷۰ سالگی یاد گرفتم كه زندگی مساله در اختیار داشتن كارت‌های خوب نیست؛ بلكه خوب بازی كردن با كارت‌های بد است.

در ۷۵ سالگی دانستم كه انسان تا وقتی فكر می‌كند نارس است، به رشد وكمال خود ادامه می‌دهد و به محض آن كه گمان كرد رسیده شده است، دچار آفت می‌شود.

در ۸۰ سالگی پی بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگ ترین لذت دنیا است.

در ۸۵ سالگی دریافتم كه همانا زندگی زیباست.


👤 گابریل گارسیا مارکز
📚 تکه کتاب

فلسفه عفو و بخشش

انسانها در زندگی تجربه‌های تلخی را پشت سر می‌گذارند که باعث ایجاد احساسات منفی همچون نفرت، خشم و اندوه می‌شود. عفو و بخشش، کلید رهایی از این بارهای روحی و روانی است. من این را تکرار می‌کنم: هر آنچه را که آزارم داده است، می‌بخشم و عفو می‌کنم.

بخشش به معنای رهایی

عفو یعنی رهایی از بی‌انصافی که من را از آرامش دور کرده و به تلخ‌کامی دچار کرده است. من به درون و بیرون خویش نگاه می‌کنم و به یاد می‌آورم که گذشته، حال و آینده را می‌بخشم و عفو می‌کنم. با بخشش، در حقیقت صدقه‌ای به خود می‌دهیم و فضایی برای انرژی‌های مثبت ایجاد می‌کنیم.

موهبت‌های تازه

فقدان و از دست دادن هرگز نمی‌تواند وجود مرا تهدید کند. موهبت‌ها در زندگی من هرگز از بین نمی‌روند، بلکه تنها شکل تغییر می‌کنند. موهبت تازه‌ام از راه حکیمانه خدا به سوی من می‌آید. این موهبت‌ها با خود شادی و آسایش به ارمغان می‌آورند.

نقش عفو در زندگی

بخشش دیگران به ما قدرت بیشتری می‌دهد. وقتی کسی ما را آزار می‌دهد، این نشانه‌ای از دعوت روح او به توجه و آمرزش است. با بخشش، می‌توانیم از انرژی‌های منفی رها شویم و به آرامش برسیم. انسانی که می‌بخشد، به راه‌حل‌های الهی نزدیک‌تر می‌شود.

اصل عفو و بخشش

عفو و بخشش به معنای سر تعظیم فرو بردن در برابر کسی نیست که ما را آزار داده، بلکه به معنای جایگزینی احساسات منفی با احساس آرامش و هماهنگی است. هر روز می‌توانیم با تمرکز در یک مکان آرام و تکرار جملات تاکیدی، این عفو را تمرین کنیم.

تأثیرات مثبت عفو و بخشش

نفرت، سلامت روح را می‌رباید. پرورش عفو به‌عنوان یک عادت روزانه، زندگی ما را شیرین و دلپذیر می‌کند. انسانی که می‌بخشد، به راه‌حل‌های الهی دست می‌یابد و می‌تواند بر زندگی‌اش تسلط یابد.

نتیجه‌گیری

عفو و بخشش، کلید زندگی سعادتمند و شاداب است. بیایید با یادآوری این اصل، به خود و دیگران محبت کنیم و در زندگی‌مان آرامش و توازن بیاوریم.

این متن با اندکی تلخیص و اضافات به نقل از کتاب‌ غیرممکن، ممکن است اثر زنده‌یاد آقای جوزف مورفی و دولت عشق اثر زنده‌یاد خانم کاترین پاندر نوشته شده است.

مهم ترین کاری که یک پدر می تواند برای فرزندانش انجام دهد این است که عاشق مادرشان باشد...
چون بچه ها با لبخند مادر می‌خندند و با گریه اش می‌گریند.

تئودور‌ هسبورگ

مادرم همیشه از من می‌پرسید: «مهمترین عضو بدنت چیست؟»
طی سال‌های متمادی، با توجه به دیدگاه و شناختی که از دنیای پیرامونم کسب می‌کردم، پاسخی را حدس می‌زدم و با خودم فکر می‌کردم که باید پاسخ صحیح باشد. وقتی کوچکتر بودم، با خودم فکر کردم که صدا و اصوات برای ما انسان‌ها بسیار اهمیت دارند، بنابراین در پاسخ سوال مادرم می‌گفتم: «مادر، گوش‌هایم.»
او گفت: «نه، خیلی از مردم ناشنوا هستند. اما تو در این مورد باز هم فکر کن، چون من باز هم از تو سوال خواهم کرد.»
چندین سال سپری شد تا او بار دیگر سوالش را تکرار کند. من که بارها در این مورد فکر کرده بودم، به نظر خودم، پاسخ صحیح را در ذهن داشتم. برای همین، در پاسخش گفتم: «مادر، قدرت بینایی برای هر انسانی بسیار اهمیت دارد. پس فکر می‌کنم چشم‌ها مهمترین عضو بدن هستند.»
او نگاهی به من انداخت و گفت: «تو خیلی چیزها یاد گرفته‌ای، اما پاسخ صحیح این نیست، چرا که خیلی از آدم‌ها نابینا هستند.»
من که مات و مبهوت مانده بودم، برای یافتن پاسخ صحیح به تکاپو افتادم. چند سال دیگر هم سپری شد. مادرم بارها و بارها این سوال را تکرار کرد و هر بار پس از شنیدن جوابم می‌گفت: «نه، این نیست. اما تو با گذشت هر سال عاقل تر می‌شوی، پسرم.»
سال قبل پدر بزرگم از دنیا رفت. همه غمگین و دل‌شکسته شدند. همه در غم از دست رفتنش گریستند، حتی پدرم گریه می‌کرد. من آن روز به خصوص را به یاد می‌آورم که برای دومین بار در زندگی‌ام، گریه پدرم را دیدم. وقتی نوبت آخرین وداع با پدر بزرگ رسید، مادرم نگاهی به من انداخت و پرسید: «عزیزم، آیا تا به حال دریافته‌ای که مهمترین عضو بدن چیست؟»
از طرح سوالی، آن هم در چنان لحظاتی، بهت زده شدم. همیشه با خودم فکر می‌کردم که این، یک بازی بین ما است. او سردرگمی را در چهره‌ام تشخیص داد و گفت: «این سوال خیلی مهم است. پاسخ آن به تو نشان می‌دهد که آیا یک زندگی واقعی داشته‌ای یا نه. برای هر عضوی که قبلاً در پاسخ من گفتی، جواب دادم که غلط است و برایشان یک نمونه هم به عنوان دلیل آوردم. اما امروز، روزی است که لازم است این درس زندگی را بیاموزی.»
او نگاهی به من انداخت که تنها از عهده یک مادر بر می‌آید. من نیز به چشمان پر از اشکش چشم دوخته بودم. او گفت: «عزیزم، مهمترین عضو بدنت، شانه‌هایت هستند.»
پرسیدم: «به خاطر اینکه سرم را نگه می‌دارند؟»
جواب داد: «نه، از این جهت که تو می‌توانی سر یک دوست یا یک عزیز را، در حالی که او گریه می‌کند، روی آن نگه داری. عزیزم، گاهی اوقات در زندگی همه ما انسان‌ها، لحظاتی فرا می‌رسد که به شانه‌ای برای گریستن نیاز پیدا می‌کنیم. من دعا می‌کنم که تو به حد کافی عشق و دوستانی داشته باشی، که در وقت لازم، سرت را روی شانه‌هایشان بگذاری و گریه کنی.»
از آن به بعد، دانستم که مهمترین عضو بدن انسان، یک عضو خودخواه نیست. بلکه عضو دلسوزی برای خالی شدن دردهای دیگران بر روی خودش است.
مردم گفته هایت را فراموش خواهند کرد، مردم اعمالت را فراموش خواهند کرد، اما آنها هرگز احساسی را که به واسطه تو به آن دست یافته‌اند، از یاد نخواهند برد، خوب یا بد...

آیابیگانگان سعی دارند چیزی را به ما بگویند؟ واضح ترین امواج پشت سر هم (رگباری) از نوع امواج رادیویی شناسایی شده اند

جستجو برای "امواج رادیویی سریع رگباری" مرموز (با پالس های خیلی کوتاه اما شدید از امواج رادیویی از فضای خارجی) در حال انجام است. هیچکس دلیل این رگبارهای قدرتمند موجی را نمی داند، اما برخی فکر می کنند که این سیگنال ها می توانند از تمدن های بیگانه مخابره شده باشند.
اکنون یک تیم بین المللی از اخترشناسان واضح ترین رگبار رادیویی سریع را که تا کنون شناسایی شده است، شناسایی کرده اند. مشخص شده است که بارش این امواج رادیویی شدید کمتر از یک دوم میلی ثانیه دوام دارد یعنی ۰/۱ درصد زمان یک پلک زدن انسان. همچنین بارش رادیویی سریعی همراه با ظهور امواج گاما (تابش الکترومغناطیس بی نهایت پر انرژی) مشاهده شده است.
صرفنظر از شدت آن ها بحث داغی در خصوص طبیعت و منشا این بارش های رادیویی سریع وجود دارد. برخی اخترشناسان پیشنهاد داده اند که این امواج آنی کوتاه و شدید شراره های ایجاد شده در اتمسفرهای ستارگان معینی در کهکشان راه شیری ما هستند، یعنی فرآیندی مانند شراره های خورشیدی. سایرین ادعا می کنند که دلیل ایجاد آن ها برخوردهای کیهانی مانند برخورد یک ستاره ی نوترونی (هسته ی تخریب شده از یک ستاره ی بزرگ) با یک سیاه چاله در یک کهکشان دور است یا می توانند سیگنال هایی از طرف بیگانگان باشند.
پیشرفت در درک این پدیده ی معماگونه و مبهم آهسته بوده است. و دلیل آن تا حدی ناشی از دوره ی زمانی بسیار کوتاه این بارش ها، قدرت تفکیک محدود تلسکوپ ها و عدم قطعیت موقعیت های آسمانی این بارش های موجی بوده است. یافتن یک بارش موجی و مشخص کردن منشا دقیق آن درست در یک زمان کار مشکلی است. اگر یک سیگنال رادیویی بتواند توسط تلسکوپ هایی که در جستجوی سایر انواع تابش های الکترومغناطیس (از جمله پرتوهای X یا انواع نورهای قابل مشاهده) هستند پشتیبانی شود، می توانیم فاصله ی آن را اندازه گرفته و فرآیندهای فیزیکی را که منجر به بروز این رویدادها می شوند شناسایی کنیم.

ردیابی نقاط روی رادار

مطالعه ای جدید پیشنهاد می دهد که این بارش موجی در کهکشانی بیش از یک بیلیون سال نوری دورتر از ما اتفاق افتاده است.
از آنجا که پلاریزاسیون نور تحت تاثیر میدان های مغناطیسی اطراف آن قرار می گیرد، بنابراین دانستن آن به محققان کمک می کند تا ویژگی های مغناطیسی پلاسمایی را که این امواج رادیویی از میان آن سفر کرده اند تخمین بزنند. آنالیز آن ها اشاره بر این دارد که تنها مقدار قابل چشم پوشی از مغناطیسی شدن پلاسما نزدیک به محل بارش این امواج وجود دارد. به طور شگفت انگیزی، اگر این مطلب صحیح باشد، نظریه ی اجسام مغناطیسی شده از قبیل ستارگان نوترونی جوان، magnetar ها (ستاره های نوترونی با میدان مغناطیسی بسیار قوی تر از ستاره های نوترونی معمولی) یا سایر اجسامی را که سبب ایجاد آن ها شده اند (یعنی مدل های مطلوبی که تا کنون وجود داشتند) را به شدت رد می کند.
این مطالعه نشان می دهد که با رشد این بارش های رادیویی سریع ثبت شده ی کم تعداد و بهتر مشخص شدن ویژگی های آن ها، درک منشا تولید آن ها ساده تر می شود. آن ها همچنین می توانند برای نقشه برداری از میدان های مغناطیسی کیهان (یعنی چیزی که کم در مورد آن می دانیم) مورد استفاده قرار گیرند. پیشرفت غیر منتظره ی بعدی می تواند با نخستین شناسایی همتای مرئی یا پس فروزش نوری همراه باشد، به طوری که می توانیم فاصله ی دقیق را به این ترتیب اندازه گیری کنیم.
این اتفاق می تواند زودتر از آن که فکرش را می کنیم رخ دهد.
اگر بارش های رادیویی و امواج گاما ناشی از یک منبع باشند که در این صورت بسیار شگفت انگیز است، این منبع از آن چه فکرش را می کنیم بسیار پر انرژی تر است.
آنالیزها نشان می دهند که این اتفاق ها نباید نادر باشند و ۱۹۰ مرتبه در سرتاسر آسمان در روز اتفاق می افتند. به این ترتیب تسهیلات آتی دیدگاه و درک ما را از این نقاط مرموز متحول خواهد کرد.
باتشکر از خانوم مهرک فرجی

محققان دانشگاه لوند سوئد دریافته‌اند که بادخورک‌های معمولی (نوعی پرنده مشابه چلچله) می‌توانند 10 ماه کامل در آسمان به پرواز ادامه داده و فرود نیایند. 
 
به گزارش ایسنا به نقل از ساینس‌دیلی، آن‌ها بر این باورند که این امر احتمالا با رژیم غذایی حیوان و شیوه اجتناب آن از شکارچی‌ها و انگل‌های زمینی مرتبط است. 
 
محققان طی تحقیقی که در مجله Current Biology منتشر شده، دستگاههای ضبط داده را به 19 بادخورک معمولی (Apus apus) در سال 2013 و 2014 وصل کردند تا اطلاعات پرواز این پرندگان را ثبت کنند. آن سپس پس از چند ماه این حیوانات را مجددا جمع‌آوری کردند. 
 
دستگاهی که محققان به پای این پرندگان بسته بودند،‌ سرعت و فعالیت آن‌ها را در زمان پرواز نشان می‌دهد. این دستگاهها همچنین حامل ردیاب‌هایی بودند که بر منطقه جغرافیایی پرنده نظارت می‌کردند. 
 
محققان دریافتند که این بادخورک‌ها هر سال می‌توانند کل زمان پرواز 10 ماهه را به جز زمان تولیدمثل در پرواز گذرانده و نیازی به فرود نداشته باشند. 
 
آن‌ها همچنین متوجه شدند آن دسته از پرندگان این گونه که گاهی برای استراحت فرود می‌آیند، زمان بسیار کمی را نسبت به زمان پرواز خود در زمین می‌مانند. 
 
به گفته مجله نشنال جئوگرافی، بادخورک‌های معمولی از اروپا به به بخش جنوب صحرای آفریقا مهاجرت می‌کنند و طی این دوران به هیچ وجه جایی فرود نمی‌آیند. محققان معتقدند این پرنده تنها برای اجتناب از آب‌وهوای نامناسب ممکن است دست از پرواز بکشد. همچنین این شکل پرواز بدون توقف نشان می‌دهد که این پرندگان برای خواب نیز احتیاجی به فرود ندارند. ساختار بدنی این پرندگان نیز ممکن است در نتیجه شکل زندگی آن‌ها باشد. 
 
بادخورک‌های معمولی دارای بال‌های بسیار بلند و پاهای کوتاه هستند که راه رفتن روی زمین را برای آن‌ها مشکل می‌کند.

بر اساس گفته های متافیزیک بدن ما فقط همین جسم فیزیکی که میبینیم نیست؛دنیاهایی هست که بر اساس خلقت و با توجه به ظرفیت خود؛از آن با خبریم .ما در کنار این جسم فیزیکی بی نهایت جسم دیگر هم داریم .ما در یک زمان در حال زندگی در جهانهای مختلفی هستیم که هیچکدام ما در حالت عادی از دیگری خبر نداریم.البته بالاتر ها به پایین اشراف دارند ولی فقط در شرایط خاص میتوان ارتباط جسم فیزیکی را با جهانهای بالاتر برقرار کرد.لطفا گیج نشید ...چشم ادامه نمیدم.

فقط باید عرض کنم هر کدام از این کالبدها یک مرکز انرژی دارند تا بتوانند با گرفتن انرژی از طبیعت شارژ شوند.زندگی توام با عشق و رحمت و صلح را در پی خواهد داشت.کینه و نفرت؛ دشمنی؛جایشان را به عشق و نور خواهند داد.

یک مطلب دیگر اینکه هنگام مرگ هر یک از ما پس از جدا شدن از جسم فیزیکی در یکی از این جهانها بیدار خواهیم شد.و هنگام خواب هم بنا به شرایط در یکی از این جهانها بیدار میشویم خواب دیدن یعنی تجربیات ما از جهانهای غیر فیزیکی

انرژی و شارژ از طبیعت

متافیزیک با وجود، از این حیث که وجود است، سر و کار دارد و به مطالعه و بررسى صفات ذاتى وجود مى‏پردازد، در حالى که علوم دیگر هریک قلمرو خاصى از وجود را جدا مى‏سازد و صفات وجود را در آن قلمرو خاص مورد ملاحظه و بررسى قرار مى‏دهد.طبیعت حقیقى وجود در آنچه تغیّرناپذیر و قائم به خود است، نشان داده مى‏شود نه در آنچه دست‏خوش تغییر است، به این خاطر وجود تغیّرناپذیر علت حرکت اشیاست و خود نامتحرّک مى‏باشد.متافیزیک علم بینهایتها است و رو به گسترش؛ گسترش جهان متافیزیک غیر قابل رویت است .در برخورد جهان متافیزیک با جهان ماده این ماده است که راهی جز تخریب نخواهد داشت اما روح مفهوم شناس و تکامل یافته انسان امواجی را از خود می پراکند که بارهای منفی و مثبت خود را به جهان متافیزیک می کشاند و بر اساس آن جهان متافیزیک به جنبش در می آیدم . عزیزان؛ آنچه ما می اندیشیم روی ساختار بدن خودمان و محیط اطرافمان وکل هستی و اینکه کاینات چگونه با مفاهیم نوین علم فیزیک مدرن و مکانیک کوانتوم تنیده شده.نیز در می یابیم که نظریه اتم ها و الکترون ها و نظریه ذره ای بودن دنیا؛ دیگر اعتباری ندارد. اثبات وجود دنیاهای موازی در کاینات و امکان وجود دنیاهایی با حضور خودمان ولی به شکلی متفاوت از دنیای فعلی را به عینه توسط قوانین مدرن فیزیک مشاهده میگردد. هر آنچه می اندیشیم و برزبان می آوریم و در دل می گردانیم را به طور آشکار روی ساختار ریز مولکولی اجزای بدن خود مشاهده می کنیم و حتی یاد می گیریم چگونه بیماری های لاعلاج درون خود را درمان کنیم .

متافيزيک از پيشوند «متا» به‌معناي وراء، فرا، ماوراء،و کلمـه‌ي «فيزيـک» به‌معنـاي طبيعـت تشـکيل شده است. منظور از طبيعت، دنيايي است که در حال حاضر، در آن زندگي کرده، آن را احسـاس و ادراک مي‌نماييم. پس متافيزيک به‌معناي ماوراءالطبيعه، مابعد‌الطبيعه و يا فوق‌طبيعت است و شامل بخـش‌هـايي از جهان بي‌کران هستي و موجوداتي مي‌شود، که از حوزه‌ي ادراک حـواس پنج‌گانه‌ي ظاهري ما خارج است.متافيزيک فلسفي کوشش مي‌کند، تا طبيعت اساسي هر واقعيتي، چه قابل رؤيـت و چه غير قابل رؤيت را درک کند.ميتوان متافيزيک را «رفتن به وراي مادّه» توصيف کرد.متافيزيک علم يا فلسفه‌اي است که ذات، علل اوليه و يا قوانين حاکم بر تمام مخلوقات را به‌طور سازمان يافته بررسي مي‌کند؛ بررسي حقيقت و ذات جهان نيز در همين مقوله قرار مي‌گيرد.متافيزيک درصدد توضيح ذات «بودن» و مبداء و ساختار جهان است. همچنين متافيزيک اتّحاد ويژگي‌هاي روحي، ذهني و فيزيکي را مدّ نظر دارد

متافیزیک ابن سینا

ابن سينا در کتابش با عنوان "شفا" متافیزیک را، توضيح عقلانی همه هستی دانسته. و مشتق شدن همه چيز از هستی لازم"، ابديت هستی و نيز نفی شناخت آنچه مجزا از منبع هستی.ابن سينا علوم را به دوشاخه نظری و عملی تقسيم کرده است. از نظر او، علم نظری دانشی است که موضوعش مستقل از ماست درحالی که علم عملی برای ما کاربرد دارد. او سه نوع علم عملی در نظر می گيرد: دانش کشورداری، اقتصاد و حکومت بر خود. او همچنين سه علم نظری را ممکن می داند: فيزيک، رياضی و دانش ماوراء الطبيعه.

ابن سينا دانش ماوراء الطبيعه را دانشی الوهی می داند و موضوعش را طبق ديدگاه ارسطويی چيزی می داند که موجوديت داشته باشد. او به دو دليل مربوط بودن خدا به دانشهای ديگر را نفی می کند:

۱. دانش های ديگر يا دانش عملی هستند يا فيزيک يا رياضی و نمی توانند درباره خدا باشند.

۲. اگر خدا در متافيزيک بررسی نشود در هيچ علم ديگری قابل بررسی نخواهد بود. حتی اگر محوريت موضوع خدا در اين علم لازم باشد نمی توان جز اين يذيرفت که خدا موضوع خود را تشکيل می دهد.

ابن سينا اين مورد را مطرح می کند که موضوع متافيزيک به علت اوليه مربوط است. اگرچه به نظر ابن سينا، علت اوليه موضوع منحصر به متافيزيک نيست. چرا که وجود اين علت بايد در اين علم نشان داده شود. ابن سينا با استفاده از متافيزيک ارسطو اين راه حل را ييشنهاد می کند که موضوع متافيزيک هستی آن گونه که هست می باشد که با هر آن چه وجود دارد اشتراک دارد. در تاريخ متافيزيک ابن سينا نخستين کسی ست که اين راه حل را ييشنهاد کرده است.

ابن سينا موضوع متافيزيک را با موضوع ديگر علوم نظری مقايسه کرده است. او فيزيک را دانش اجسام آن گونه که هستند نمی داند بلکه آن گونه که حرکت می کنند يا ساکنند. رياضيات از نظر او، دانش مربوط به اندازه گيری و اعداد است و بنابراين به هستی که حادث شدنش رياضی ست ارتباط دارد. در هر دوی اين دانشها هستی به طور محدود بررسی می شود چرا که به ماده، اندازه يا تعداد بستگی دارد. در اين دو دانش،‌ هستی ييش فرض شده است بدون آن که برای خودش مطالعه شود. هستی موضوع دانش متافيزيک است و در اين دانش بدون هيچ محدوديتی بررسی می شود. متافيزيک همه مقوله های مربوط به هستی از جمله: ذات، کميت و کيفیت را شامل می شود ولی مقوله عمومی تر خود هستی ست که بقيه مقوله ها را دربر می گيرد.

هستی همانطور که هست و مشترک با هر آن چه هست می باشد.

موضوع متافيزيک، هستی همانطور که هست و مشترک با هر آن چه هست می باشد. ابن سينا می گويد که هستی نخستين موضوعی ست که به فکر در می آيد. تعبير هستی از اين جمله ابن سينا، درک روح ما از موجوديت داشتن چيزهاست. هستی، همه چيز را نه آن طور که اين گونه يا آن گونه است بلکه آن طور که موجوديت دارد دربر می گيرد.ابن سينا نخستين کسی ست که بين ذات* و موجوديت، فرق قائل شده است. از نظر او، موجوديت همان حادث شده از ذات است. به عبارت ديگر، موجوديت همان چيزی ست که به ذات می رسد وقتی که وجود می يابد. از نظر او، لازم تاييدی بر موجوديت است. ارسطو نيز لزوم را در متافيزيک خود به عنوان مفهومی اساسی مطرح کرده بود. ابن سينا لزوم خدا را به عنوان دليلی بر موجوديت خدا به کار می برد.

يکی ديگر از مشخصه های متافيزيک ابن سينا، تفاوتی ست که بين لازم و ممکن مطرح کرده است. از نظر او، لازم به علت احتياجی ندارد در حالی که ممکن به علت محتاج است. توجه به تفاوت بين ذات و موجوديت در اينجا ضروری است: هستی لازم، اصل موجوديتش را در خود دارد اما هستی ممکن این طور نيست و اصل موجوديتش را در خود ندارد. برای هستی ممکن، موجوديت يک حادثه است که به ذات اضافه می شود. هستی ممکن به چيزی احتیاج دارد تا واقع شود که همان هستی لازم است. به عبارت ديگر، هستی لازم همان علت هستی ممکن است که موجوديت آن را سبب شده است. اين هستی لازم به نوبه خود، يا لازم است يا ممکن و اگر ممکن باشد برای موجوديت يافتنش به علت لازم ديگری احتياج دارد. بنابراين هستی لازم به طور الزامی بايد وجود داشته باشد تا همه چيز هستی خود را از آن بگيرد. ابن سينا تاييد کرده است که در هستی لازم، هستی و ذات يکی هستند.

طبق استدلال ابن سينا، وجود ابديت هستی الزامی ست. چرا که در يک تداوم زمانی، هر چيز توسط علتی به وجود آمده که خودش علتی ممکن است. بنابراين هميشه می توان به يک علت درونی و سيس يه علت آن علت رسيد و تا بی نهايت ادامه داد. طبق نظر ابن سينا، اگر بخواهيم برای چيزی علتی در نظر بگيريم، بايد آن علت به طور هم زمان با آن چه سبب شده وجود داشته باشد بنابراين علت لازم آن خواهد بود. خلقت از نظر ابن سينا، به اين معنی نيست که موجوديت از يک "تصميم" درونی در زمان مشتق می شود (تصميم الوهی که مشکل چندگانگی را ايجاد می کند) بلکه به اين معنی ست که يک شيء، موجوديتش را از يک علت لازم گرفته است. بنابراين خلقت يک وابستگی در هستی ست نه تداوم زمانی.

الزام ابديت هستی در ديدگاه ابن سينا يعنی اثبات ابديت هستی توسط ابن سينا. به عبارت ساده تر اثبات ابديت هستی يعنی اثبات وجودی ابديت هستی. يس احتمال و امکان در آن راه ندارد. ابن سينا هستی را ابدی می دانست.

ابن سينا دو دليل برای نادرست بودن نظريه تدوام درونی-زمانی اصل اوليه نسبت به موجوديت جهان ارائه داده است:

۱. اگر در نظر بگيريم که خدا قدرت خلق کردن را قبل از خلقت داشته، اين اشکال وجود خواهد داشت که زمانی معين قبل از خلقت جهان وجود داشته که شامل خدا هم شده است و اين غير ممکن است،

۲. اگر در نظر بگيريم که خدا خلقت را در زمانی غير از زمانی که جهان را خلق کرده است می توانست آغاز کرده باشد،‌ اين اشکال وجود دارد که خالق در زمان معنی از ناتوانی به توانايی رسيده و اين لزوم خلقت بوده که به او چنين امکانی داده است و اين مورد، اشکال دوم اين نظريه است.

ابن سينا در کتابش نتيجه گرفته که تداوم درونی-زمانی برای خلقت غير ممکن است و خلقت را بايد به صورت يک اشتقاق موجودات از فکر خدا در نظر گرفت چراکه خدا فکری خالص است که به فکر می آيد و فکرش به صورت کار است که همان ذات همه موجودات است.

ابن سينا با اين نظريه، چندگانگی را از اصل اوليه رد کرده است: "او همه چيز را در آن واحد به تفکر در می آورد که به چندگانگی در ماده شکل می گيرد يا در حقيقت ذاتش به فرمهايشان درمی آورد اما اين فرمها از فکر او مشتق می شود." ذات اجسام به دليل آن که فکر شده اند، وجود دارد. جهان از اين فکر که همان اصل اوليه لازم است يديد آمده است.

براي اين که اين اصل دارای يگانگی باشد، ابن سينا از اصل نئو افلوتينی بهره گرفته و در کتابش نوشته است که اشتقاق اول از واحد است که فکر ديگر را مشتق می کند و اين اشتقاق ادامه می يابد و تحت هر فکر، يک کره آسمانی وجود دارد (ابن سينا در مجموع ۱۰ فکر مجزا در نظر گرفته است). طبق اين نظريه نئو افلوتينی، جهان از يک اشتقاق اوليه از فکر الوهی سرچشمه گرفته است.

نظريه متافيزيک ابن سينا چند مشخصه مهم دارد:

۱. ابن سينا يايداری موضوع متافيزيک يعنی هستی همان طور که هست را مطرح کرده است.

۲. هستی، نخستين موضوعی ست که به فکر ما می رسد.

۳. ابن سينا ذات و موجوديت (يا هستی) را از هم متفاوت در نظر گرفته است. اين مورد در متافيزيک يونانی بررسی نشده بود.

۴. خدا هستی لازم است که هستی و ذاتش لزوما در او مرتبط هستند.

۵. جهان (ذات ها) از خدا مشتق شده که خودش فکر می شود

بر اساس  گفته های متافیزیک بدن ما فقط همین جسم فیزیکی که میبینیم نیست؛دنیاهایی هست که بر اساس خلقت و با توجه به ظرفیت خود؛از آن با خبریم .ما در کنار این جسم فیزیکی بی نهایت جسم دیگر هم داریم .ما در یک زمان در حال زندگی در جهانهای مختلفی هستیم که هیچکدام ما در حالت عادی از دیگری خبر نداریم.البته بالاتر ها به پایین اشراف دارند ولی فقط در شرایط خاص میتوان ارتباط جسم فیزیکی را با جهانهای بالاتر برقرار کرد.لطفا گیج نشید ...چشم ادامه نمیدم.

فقط باید عرض کنم هر کدام از این کالبدها یک مرکز انرژی دارند تا بتوانند با گرفتن انرژی از طبیعت شارژ شوند.زندگی توام با عشق و رحمت و صلح را در پی خواهد داشت.کینه و نفرت؛ دشمنی؛جایشان را به عشق و نور خواهند داد.

یک مطلب دیگر اینکه هنگام مرگ هر یک از ما پس از جدا شدن از جسم فیزیکی در یکی از این جهانها بیدار خواهیم شد.و هنگام خواب هم بنا به شرایط در یکی از این جهانها بیدار میشویم خواب دیدن یعنی تجربیات ما از جهانهای غیر فیزیکی

 انرژی و شارژ از طبیعت

 متافيزيك با وجود، از اين حيث كه وجود است، سر و كار دارد و به مطالعه و بررسى صفات ذاتى وجود مى‏پردازد، در حالى كه علوم ديگر هريك قلمرو خاصى از وجود را جدا مى‏سازد و صفات وجود را در آن قلمرو خاص مورد ملاحظه و بررسى قرار مى‏دهد.طبيعت حقيقى وجود در آنچه تغيّرناپذير و قائم به خود است، نشان داده مى‏شود نه در آنچه دست‏خوش تغيير است، به اين خاطر وجود تغيّرناپذير علت حركت اشياست و خود نامتحرّك مى‏باشد.متافيزيك علم بينهايتها است و  رو به گسترش؛ گسترش جهان متافيزيک غير قابل رويت است .در برخورد جهان متافيزيک با جهان ماده اين ماده است که راهي جز تخريب نخواهد داشت اما روح مفهوم شناس و تکامل يافته انسان امواجي را از خود مي پراکند که بارهاي منفي و مثبت خود را به جهان متافيزيک مي کشاند و بر اساس آن جهان متافيزيک به جنبش در مي آيدم . عزيزان؛ آنچه ما مي انديشيم روي ساختار بدن خودمان و محيط اطرافمان وكل هستي و اينکه كاينات چگونه با مفاهيم نوين علم فيزيك مدرن و مكانيك كوانتوم تنيده شده.نيز در مي يابيم كه نظريه اتم ها و الكترون ها و نظريه ذره اي بودن دنيا؛ ديگر اعتباري ندارد. اثبات وجود دنياهاي موازي در كاينات و امكان وجود دنياهايي با حضور خودمان ولي به شكلي متفاوت از دنياي فعلي را به عينه توسط قوانين مدرن فيزيك مشاهده ميگردد. هر آنچه مي انديشيم و برزبان مي آوريم و در دل مي گردانيم را به طور آشكار روي ساختار ريز مولكولي اجزاي بدن خود مشاهده مي كنيم و حتي ياد مي گيريم چگونه بيماري هاي لاعلاج درون خود را درمان كنيم