چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

محبت، میوه‌ی ابدیت

زندگیِ انسان آمیزه‌ای از تلخی و شیرینی است؛ هیچ‌یک از این دو حالت، پایدار نیستند. تلخی و شیرینی چون موجی می‌آیند و می‌گذرند. در روزگارِ رنج، نباید دل به ناامیدی بسپاریم، و در زمانِ خوشی، نباید به غرور گرفتار شویم. خِرد آن است که همواره در جستجوی خوبی باشیم و این جست‌وجو را از درونِ خود آغاز کنیم؛ زیرا سرچشمه‌ی همه‌ی زیبایی‌ها در درون جانِ آدمی است.

زیبایی انسان و جامعه آنگاه شکوفا می‌شود که محبت در دل‌ها ریشه دوانَد. عشق، در دامنه‌ی احساس محدود است، اما محبت از ژرفای کائنات می‌جوشد و بی‌پایان است؛ نوری که از ذاتِ هستی برمی‌خیزد و می‌تواند عشق را بیافریند و به زندگی معنا بخشد.

با این همه، راهِ محبت همیشه هموار نیست. گاه رخدادها، دل‌ها را می‌آزمایند و میان عشق و کینه مرزی باریک پدید می‌آورند. وقتی معشوق به چشمِ ناخوشایند نگریسته شود، عشق رنگ می‌بازد و گاه به دشمنی بدل می‌گردد. اما محبت، در معنای راستین خویش، دلبستگیِ بی‌شرط است.

مادر نمونه‌ی آشکارِ این معناست‌؛ هرچند از فرزندش رنج و ناملایمات بیند، مهرش هرگز به کینه نمی‌گراید، زیرا محبتِ او از چشمه‌ی جان سیراب می‌شود، نه از خواهشِ احساس.

در پایان، این محبتِ ناب است که ارزشِ زندگی را معنا می‌بخشد؛ از خاکِ گذرا، میوه‌های ابدیت می‌روید و انسان را از سطحِ روز و شب به ژرفای روشنِ معنا می‌برد.